Woede is een emotie die vaak word onderdrukt. Als onze woede niet gevoeld mag worden gaat hij ondergronds. Onze woede kan dan bevriezen of verkillen. Onze woede komt er dan indirect uit bijv passief agressief. Of we worden grenzenloos, gaan pleasen. Met gedachten als het is niet zo erg. We raken gedrustreerd en al deze spanning slaat op in ons lichaam er komt onrust en spanning. Pijnlijke spieren, onrustige slaap en een burn-out kunnen gevolgen zijn. In de onderlaag blijft het borrelen om destructief naar buiten te komen. Je word kritisch op jezelf of die ander, verbreekt contact of krijgt een conflict. De woede word een ongeleid projectiel en is ongericht. Je verliest de verbinding.

Ja, herken je dat? Dat het soms gewoon stroomt! Dat je dat doet waar je blij van wordt? En dit dan ook volgt?

De nieuwe plannen voor de zorg. Ik kijk het met lede ogen aan.Ik begrijp dat we allemaal onze bijdragen dienen te leveren en dat de uitgaven in de zorg de pan uit rijzen. Wat ergens ook wel te verklaren is met de vergrijzing die toeneemt en de hoeveelheid stress en sociaal economische problematiek. Veel mensen ervaren druk en spanning om alle ballen hoog te houden. De oplossing van dit toekomstige kabinet, nog meer inkrimpen op de groep die het toch al zo moeilijk heeft.

Het is een tijdje stil geweest vanuit mij. Dit had echter wel een goede reden. Ik had mijn focus op het afronden van mijn vierjarige opleiding tot lichaamsgericht therapeut. Met resultaat afgelopen zondag studeerde ik af als lichaamsgericht therapeut!

Vandaag heb ik me bij de beroepsvereniging VIT - Vereniging van Integraal Therapeuten mogen onderdompelen in een workshop over therapeutisch werken met Pre- Perinataal en geboorte werk. Hoe deze periode al inprentingen geeft in hoe we kijken naar onszelf en de wereld om ons heen was mij al langer helder door mijn opleiding bij het Aumm Instituut. Tijdens deze lichaamsgerichte opleiding heb ik al mogen ervaren hoeveel we onbewust nog weten. Wat mooi was aan deze workshop was te horen dat er naast ervaring ook steeds meer gedegen onderzoek komt naar het impliciete lichaamsgeheugen. Dat er steeds meer wetenschappelijk bewijs komt dat Baby's al voelen en we een celgeheugen hebben. Ons lichaam weet het nog. Opgeslagen in onze cellen te wachten tot er bewustzijn op mag komen en het verhaal verteld mag worden. Het tot leven mag komen.

Herken je dat... dat je op bepaalde momenten het gevoel hebt jezelf voorbij te lopen? Dat je druk en spanning ervaart om alle ballen hoog te houden? Veel in je hoofd zit, aan het nadenken of piekeren over...? Het leven kan dan snel als te veel/overweldigend voelen, met gedachtes als "kan ik dit wel" of "moet ik dit nu ook nog doen" etc. Druk die we ervaren vanuit onze omgeving en druk die we onszelf opleggen om maar te voldoen en door te gaan.

Op het moment van schrijven ben ik een maand in Portugal aan het wonen en werken. Wat me ook inspiratie geeft voor het schrijven van deze blog. Met de titel volg je eigen weg...

Lied en tekst: Anna Fernhout "Alles in mij doet er toe" gezongen door: Anna Fernhout en Kailash Buijs.

Als we in ons leven te maken krijgen met (levens)bedreigende situaties gaat het oudste deel van ons brein (het reptielenbrein) aan. Het geeft signalen aan ons lichaam om te vechten, vluchten of te bevriezen. Op dat moment van (levens)belang. Als de stressvolle situatie weer voorbij is en we in een situatie zitten waarin we support ervaren, komt ons lichaan weer tot rust en kalmeert. Ons lichaam weet dan dat de stressvolle situatie voorbij is en we raken niet getraumatiseerd.

"Mijn hoofd is een verstevigde vesting", "denken is mijn wapen, voelen de vijand, ze zou me beschermen tegen de gevreesde stroom aan emoties". 

Lichaamsgericht, wat is dat nu eigenlijk?

Emoties: liever niet of zijn het waardevolle boodschappers?